Home
DeZorgBV
Nieuws
Over ons
Werken bij
Kwaliteit
Contact
 
 

(A)Sociale (?) media.

 
19 februari 2020
Ik las onlangs in de Gelderlander app (lokale suffertje) over een inzet waar ik bij betrokken was: het ging om een melding aangaande een onwel wording ten gevolge van gas of mogelijk koolmonoxide intoxicatie. Eenmaal ter plaatse bleek dat om dat laatste te gaan. De man om wie het ging was in de ruimte goed aanspreekbaar en is door de brandweer naar buiten begeleid. Na veilig sein kwamen wij als hulpverleners in beeld. Ik las in het betreffende artikel dat de dochter van deze patiënt zelf de betreffende man naar buiten had gesleept: daar verbaasde ik me over. Hoe kan het zijn dat dergelijke onwaarheden worden gepubliceerd? Waar komt die info dan vandaan? Heeft de schrijver van het artikel dan zo’n dikke duim? 

Dit fenomeen ben ik al eerder in mijn carrière als ambulanceverpleegkundige tegengekomen: patiënten zouden na een ongeval zwaargewond zijn afgevoerd, terwijl we de mensen na een pleister plakken zelf hun weg hebben laten vervolgen. 

Het fenomeen (a)sociale media gaat natuurlijk verder dan een foutieve weergave van de feiten in een berichtje op een appje. We maken vaak mee dat ons optreden gefilmd wordt door omstanders en zelfs op YouTube kan worden teruggevonden. Mensen hebben daar bijna nooit kwade bedoelingen mee, echter kan het de hulpverlener en de patiënt wel degelijk schaden. 

Ook kennen we allemaal inmiddels wel het ramptoerisme rondom auto-ongelukken op de snelweg. Gelukkig wordt hier nu effectief tegen opgetreden door de politie: filmende mede automobilisten worden op de bon geslingerd.
Best wel asociaal gedrag eigenlijk. Het leed van een ander in beeld brengen en publiceren, dat kan toch niet? Waar blijft de privacy van de patiënt? Hoeven ze mij als hulpverlener dan geen toestemming te vragen voordat ik op foto of film wordt gezet?

https://www.dumpert.nl/item/7045469_b6d19da9

Andersom moeten we ook erkennen dat hulpverleners zelf soms niet verantwoord met (a)sociale media omgaan. Zo ken ik een voorbeeld van een collega die een misplaatste grap had geplaatst op zijn twitteraccount. Er werd geen privacy geschonden, maar het imago van ambulance hulpverleners kon door de grap echt beschadigd raken. Het was zeker mogelijk dat iemand het bericht serieus zou nemen en daarmee een hele rare en onveilige opvatting over ambulancemensen zou krijgen.

Op de site van ambulanceblog wordt veel aandacht besteed aan verantwoord omgaan met sociale media binnen ons vakgebied (https://www.ambulanceblog.nl/gebruik-sociale-media-en-je-werk-als-ambulanceprofessional/) en ook V&VN heeft hier een artikel aan gewijd. 

Er hangt nu eenmaal mystiek rondom het vak van de acute hulpverlener, dat geldt niet alleen voor de ambulance, maar ook voor de politie en brandweer. Spanning en sensatie, dat is de associatie die velen met deze beroepen hebben. Dat verklaart voor een deel de intensieve berichtgeving rondom ons vak. Je kunt vandaag de dag de tv niet aanzetten of er is wel een of ander programma over ambulance, politie of brandweer te zien. Ook hieruit blijkt wel dat mensen een op een bepaalde manier erg gefascineerd zijn aangaande leed. Leedvermaak zogezegd. Maar de beeldweergave van een inzet geeft soms ruimte voor interpretatie. De handelingen die worden uitgevoerd tijdens een ambulance hulpverlening lijken soms voor leken onnavolgbaar. Een pijnprikkel toedienen bijvoorbeeld kan voor een toeschouwer gek overkomen. Dat kan dan weer voor discussie leiden op (a)social media. Of iemand die onder invloed van alcohol en/of drugs agressief gedrag vertoont, waardoor de ambulancehulpverlening in verband met veiligheid moet wachten op collega’s van de politie. Niet iedereen begrijpt dat.

Tenslotte is zelfs reclame niet verschoond van acute hulpverlening: Automatische Externe Defibrillators worden aangeprezen, er wordt geadverteerd met reanimatiecursussen en het herkennen van een CVA (hersenaandoening). Dit leidt dan vaak weer tot meerdere telefoontjes naar 112 de dag erna, omdat mensen menen dergelijke symptomen te herkennen.

Natuurlijk is het zo dat we vele uiteenlopende situaties meemaken tijdens de uitoefening van ons beroep. Maar, zoals ik ook al in blog 6 schreef, is het werken als ambulancehulpverlener veel meer dan spanning en sensatie. 

Sociale media helpt ons echter ook: als je ambulance intikt op de zoekmachine van YouTube dan vind je vele infomercials over hulpverlening van ambulancemedewerkers. Informatief en zeker constructief: mensen kunnen zich daarmee beter voorbereiden voor het geval ze zelf een keer de ambulance nodig mochten hebben: hoe gaat het bellen precies, waar moet ik aan denken (deur open, honden weg, lichten aan, goed zichtbaar huisnummer, mogelijk opvang aan de straat) en wat kan ik verwachten van de hulpverleners? 

De vraag is dus: wat moeten we toch met dat sociale medium? Is het voor ons als hulpverleners een Zegen of een Vloek? Sociale media of Asociale media?