Home
DeZorgBV
Nieuws
Over ons
Werken bij
Kwaliteit
Contact
 
 

Dagboek van een CORONA-patiënt.

 
21 maart 2020
DAG 0 (8 MAART): blootstelling

Melding: A1, ex COPD. Sat;78%. Is een week geleden teruggekomen uit Oostenrijk. Huisarts is ter plaatse.

Aanrijdend PAP (pre arrival preparation): onder andere: info vragen over risico CORONA, voordat we in contact gaan met de patiënt. Oostenrijk is dan wel geen risicogebied, maar toch.

Ter Plaatse: de chauffeur van de doktersdienst loopt buiten: deze geeft al aan dat bescherming niet nodig is. Op locatie hebben we toch eerst overleg met de huisarts (die overigens ook niet beschermd rondloopt). Het antwoord is: Nee, ik heb overleg gehad met de longarts, jullie hoeven je niet te beschermen.

In de Patient Assess Triangle zie ik tegelijkertijd een vitaal bedreigde man, cyanotisch, hoge ademfrequentie, hulpademhalingsspieren. We moeten snel werken. Volgens protocol vernevelen we en geven we zuurstof: snel in de auto en met spoed naar ziekenhuis. Onderweg geef ik solucortef iv.

Bij overdracht in het ziekenhuis kleden de collega’s van de SEH zich tot mijn grote verbazing om en treffen alle beschermende maatregelen. Op mijn kritische vraag wordt geantwoord: we zijn bang voor influenza, nog niet zozeer voor CORONA. Dat is echter voor ons als ambulancehulpverleners net zo gevaarlijk! En ik zit echt op minder dan een halve meter afstand! En als er al aan influenza gedacht was, dan hebben wij het recht om dat te weten, zodat ook wij onze maatregelen hadden kunnen treffen. Maar goed, het kwaad is al geschied.

Ik heb op dat moment al een lichte irritatiehoest, deze heb ik overgehouden van een eerdere verkoudheid en dat is al 3 weken zo.

DAG 1: een vrije dag.

Ik heb vandaag overleg met collega en vertegenwoordiger over hoe we onze digitale werkomgeving gestalte moeten geven. Dit overleg vindt bij mij thuis plaats. Mijn irritatiehoest is er nog, maar gelukkig wordt het steeds minder.

DAG 2: avonddienst op de ambulance.

We hebben iemand mee die onderzoek doet naar overdrachtstijden. Dus met zijn drieën op de ambulance. Zo’n 5 patiënten gezien. Ik hoest nog steeds een beetje.

DAG 3: dagdienst op de ambulance en afkondiging quarantaine.

We hebben geen drukke dienst. Hoesten is eindelijk bijna over. 1 patiënt gezien en vervoerd.

Ik word echter s’avonds rond half acht gebeld door de medisch leider van de ambulance: de patiënt die ik gezien heb blijkt positief getest te zijn voor CORONA. Ik krijg de opdracht om 14 dagen thuis te blijven van werk en mijn temperatuur in de gaten te houden. Ook moet ik klachten als hoesten, benauwdheid, niezen en loopneus melden bij de GGD. Ik word door de GGD dan ook gevolgd. De hoestklachten die ik al had, zijn niet relevant.

DAG 4: ik word ziek.

In de ochtend en middag voel ik me goed. Ik hoest nog sporadisch. Mijn temp is 36,5 en ik ga boodschappen doen. Om 19:00 schenk ik een wijntje in en na de eerste slok sta ik al op mijn kop. Dat is vreemd en ik besluit nog maar een keer te tempen: 38,3!! De CORONA infectie is een feit. 

DAG 5: melding

Ik bel de GGD om aan te geven dat ik ziek ben. Heb verdere koortsstijging gehad naar 38,5 en ben daarna aan paracetamol gegaan. Maar blijft rond de 38,3 hangen. De richtlijnen zijn inmiddels veranderd en ik krijg te horen dat ik niet getest word!?!?!

Daar ben ik t niet mee eens: immers als zeker is dat ik nu t CORONA virus heb, dan kan ik na herstel zonder verdere grote zorgen toekomstige CORONA patiënten verzorgen. Dan hoef ik niet nog eens in quarantaine en hoef ik niet meer bang te zijn dat ik de ziekte krijg. Maar dan moet het wel bevestigd zijn met een test.

De GGD antwoordt: mevrouw, ik wil u de test niet onthouden, maar u moet begrijpen dat testen schaars zijn en ook de mankracht die voor de uitslagen moeten zorgen staan onder druk. Bovendien moet u toch 48 uur wachten om de viral load hoog genoeg te hebben voor een positieve test. Dat laatste is mijns inziens grote onzin: mijn viral load is zo hoog dat ik er ziek van ben: testen nu is wel degelijk gerechtvaardigd. Maar ja, ik kan ze niet naar mijn huis toe dwingen en ik trek aan t kortste eind. Gelukkig belt de medisch leider en deze is wel gevoelig voor het inzetbaarheidsargument op lange termijn, dus deze zou de GGD toch opdracht geven te testen. Dat lukt inderdaad voor mijn collega, want deze woont in hetzelfde verzorgingsgebied van de betreffende GGD.

Ik word echter later op de avond gebeld door een andere GGD- regio en de mevrouw aan de telefoon hangt hetzelfde verhaal nog eens op. Inmiddels ben ik een beetje overmand door vermoeidheid en malaise en denk: na mij de zondvloed hoor, allemaal best.

Zij wil het gesprek eindigen en rond af met de opmerking of ik er zo mee kon leven. Ik antwoord: NEE dus. Ik kan hier niet mee leven: ik moet gewoon getest worden! Uiteindelijk word ik door een arts teruggebeld en deze lepelt gewoon op uit de geldende RIVM-richtlijnen dat ik getest moet worden. Ze zullen morgenochtend contact met me opnemen.

DAG 6: afname monster

Ik ben out. Doe ff niet meer mee. Pijn in mijn lijf, uitgeput, geen eetlust, draaierig. Kortom: ziek. Maar: geen telefoontje…. Weer zelf gebeld: allemaal antwoordapparaten…stiekem heb ik veel te weinig gedronken (650 ml) en al helemaal niets gegeten vandaag. Temp blijft rond de 38,3 hangen.

Via de meldkamer Ambulancedienst uiteindelijk toch de persoon kunnen spreken die komt testen en inderdaad eind van de middag kwamen ze.

DAG 7: uitslag

Het lijkt erop dat ik het dieptepunt van de ziekte heb gehad. Het is de dag dat ik dit verslag begin te schrijven. De pijn in mijn lijf is vrij ernstig, maar reageert goed op paracetamol. Uiteindelijk blijkt dat ik aan t eind van de dag 11 (!) tabletten heb genomen. Temp blijft rond de 37,7 onder paracetamol. Ik ben heel snel vermoeid en heb gummi-benen. Ik word rond half acht s’ avonds gebeld met het nieuws dat ik inderdaad positief getest ben.