Home
DeZorgBV
Nieuws
Over ons
Werken bij
Kwaliteit
Contact
 
 

Kom werken bij de ambulance!

 
24 januari 2020
Het nieuwe jaar is van start gegaan! 2020: wat zal t ons gaan brengen? Als resultaten in t verleden een voorspellende factor hebben op wat er komen gaat, dan kunnen we onze borst wel nat maken. We hebben er veel zin in!

Bij de start van het nieuwe jaar hebben mensen vaak goede voornemens. Meer rust nemen, afvallen, minder geld uitgeven en meer genieten van het leven zijn voorbeelden hiervan. Zelf neem ik me altijd maar 1 ding voor en dat is: Geen goede voornemens voor een nieuw jaar! Ik denk dat elke dag van het jaar je kan uitdagen om bewuste keuzes in je leven te maken.  Sterker nog: ‘gewoon” verder leven is ook een keuze.

In dit leven komen we echter steeds meer tegen dat mensen gejaagd, gespannen, onrustig en misschien wel overspannen zichzelf door het leven slepen. Psychische overbelasting, burn out en depressie zijn ziektes van de huidige dag. Die goede voornemens zijn een middel om deze vervelende elementen in t leven te lijf te gaan. Echter het goede voornemen om meer momenten van rust en bezinning te creëren, komt steeds vaker in t gedrang. Daarbij komt dat sociale media een hele grote rol speelt in het gevoelsleven van de westerse mens. Het schijnt dat iedereen altijd gelukkig is, leuke dingen doet, veel geld heeft en onder een volop schijnende zon een heerlijke vakantie geniet in een ver land.

Helaas komen we in ons dagelijkse werk op de ambulance toch vaak tegen dat dit niet geheel conform de werkelijkheid is. Mensen leven soms in armoede, vluchten in drugs, worden agressief bij (soms geringe) teleurstellingen, schieten tekort in zelfzorg en leven in alle eenzaamheid.

Voor ons als ambulance medewerkers soms echt een uitdaging en het vraagt voor elke situatie een hele specifieke aanpak.

De AZN probeert hierop in te spelen met haar nieuwe campagne. Op deze wijze wordt ons beroep aangeprezen en aantrekkelijk gemaakt voor potentiele nieuwe collega’s.

Op zich een nobel streven en ook wel origineel, maar mogelijk een toch ietwat eenzijdig beeld van de werkelijkheid. Want: hoeveel collega’s hebben wel niet een bevalling meegemaakt? Dat is toch het mooiste wat er is? En wat dacht je van de ritten die gewoonweg (achteraf weliswaar) hilarisch zijn? De vrouw die een koprol maakt met de auto en ongedeerd was, maar o, zo opgelucht was dat iemand haar had zien verongelukken, waardoor de brandweer gealarmeerd werd die de auto kon takelen zodat zij eruit kon? De brandweer die de politieauto compleet kapot knipt, omdat de patiënt in verband met de kou daar plaats heeft genomen (Gelukkig hebben we nu Lpa 8.1!)? Of die man die met de fiets gevallen was, waarbij de melding bewusteloos met nekletsel was, die zei: er is me helemaal niets gevraagd? Alle omstanders waren druk aan t bellen, maar niemand vroeg mij hoe t ging: ik heb nergens pijn hoor, maar ik moest blijven liggen!

De dankbare patiënt die met taart op de post komt om je te bedanken dat je zo alert was om deze persoon (uiteindelijk al reanimerend) naar een PCI-centrum te brengen, ondanks dat het in de eerste instantie wel mee leek te vallen?

Dat zijn toch onze krenten uit de pap? Daar worden wij toch echt enthousiast van? Niet weten wat de dag, avond en of nacht zal gaan brengen? Zelfstandigheid in je werk? Korte, acute hulpverleningen? Nooit sleur in je werk?

Onregelmatig werken (alhoewel niet iedereen dat nou juist als groot voordeel ziet J)?  Samen met je collega op avontuur? En wat is er nou mooier dan het verpleegkundig vak? Uitdagingen op somatisch, psychisch en sociaal gebied het hoofd bieden? Werken in de keten van acute hulpverlening en de juiste zorg op het juiste moment op maat bieden? Ik zou zeggen: maak daar pamfletten over! Dat zie ik graag in de spotlight!

En natuurlijk zijn er ook ritten de je je lang zal heugen in negatieve zin. Voor elk vak geldt dat niet alles even fantastisch is. En ook ik denk wel eens: Goh, hoezo denkt de meldkamer dat nou juist hier mijn deskundigheid van toepassing is (zie ook blog 4)? Voor mij dan reden om uit te zoeken hoe bepaalde situaties tot stand gekomen zijn. De meldkamer is immers niet in het leven geroepen om de rijdende dienst te pesten: vaak is er een goede reden waarom bepaalde keuzes worden gemaakt. Uitvraagsystemen als NTS, proQa … ik ben er nu eenmaal echt geen fan van. Deze systemen zijn gebaseerd op hulpverlening van huisartsen of  “the american way”. Beiden in mijn beleving niet van toepassing in onze acute, Nederlandse setting. Maar ja, inmiddels alweer 5 jaar geleden in t leven geroepen bij de meldkamers en de beer is nu eenmaal los. En op basis van feedback worden er soms hier en daar wel kleine aanpassingen gemaakt, waardoor de effectiviteit van het uitvraagsysteem langzaamaan verbeterd.

Een grote meldkamer waar alle meldingen binnen komen betreffende hulpverlening (in onze regio wordt dat Apeldoorn) moet in 2021 realiteit worden. Hulpvragen op gebied van ambulance, politie en brandweer, maar ook voor huisartsen, thuiszorg, psychische nood zal dan vanaf daar worden beantwoord. Er zal meer differentiatie plaatsvinden: Korte lijnen kunnen er dan voor zorgen dat er specifiekere hulptroepen kunnen worden ingezet voor bepaalde hulpvragen. En ook vindt er betere (lees: nog specifiekere) triage plaats en komt er ruimte voor een B+ auto, die op sub-acute A1 ritten zou kunnen gaan rijden.

Maar tot die tijd maak ik nog steeds elke dag bewust de keuze om dit werk te blijven doen. Niet alleen omdat ik brood op de plank nodig heb, maar ook omdat ik t fijn vind om samen met mijn collega elke keer weer de uitdaging van mijn dienst aan te gaan.

Ik zorg ervoor dat ik gezond van lijf en leden blijf door te sporten, te praten, te lachen en te schrijven.. maar daar heb ik geen goed voornemen voor nodig, die keuze maak ik elke dag.